U bent hier

In memoriam Piet van Baalen

Piet van Baalen, geboren op 11 februari 1921 te Amsterdam en overleden op 18 januari 2017 te Middelburg in de zeer hoge leeftijd van bijna 96 jaar.

Piet is meer dan 60 jaar samen geweest met zijn vrouw Annie en waren altijd in actie om het anderen naar hun zin te maken, de deur aan de Singel te Vlissingen stond dan ook voor een ieder open.

Ondanks de zeer traumatische tijd die Piet in de oorlogsjaren beleefde tijdens zijn deportatie door de Duitse bezetter in Berlijn, Oost-Duitsland en Polen was hij daarna toch een man die op een bescheiden wijze open stond voor zijn medemens en als het mogelijk was voor iedereen klaar stond.

In zijn actieve sportleven is Piet begonnen als speler van Vlissingen 6 en hij bekleedde daarnaast ook vele jaren de functie van 1e penningmeester in het toenmalige bestuur.

Toen Piet in 1956 consul werd van de gemeente Vlissingen stopte hij vanwege zijn strikte neutraliteitszin met zijn activiteiten voor deze club, en hij heeft daarbij altijd veel steun ondervonden van zijn echtgenote. Het was geen sinecure om consul te zijn in Vlissingen, met vier verschillende sportaccommodaties. Hij heeft altijd gezegd “als je vrouw hier niet achter staat dan kun je dit nooit uitoefenen”.

Omdat Piet als consul veel met scheidrechters in contact kwam, werd het scheidsrechter virus als het ware aan hem overgedragen en hij floot in 1961 zijn eerste wedstrijd: Wissenkerke – Colijnsplaatse Boys, in de toenmalige KNVB afdeling Zeeland.

Naast het feit dat Piet voor de KNVB afdeling Zeeland actief was als consul en scheidsrechter, zat hij ook in het afdelingsbestuur en hij had als taak om als competitieleider van het zondagvoetbal te fungeren. Voor deze activiteiten werd hij in 1976 onderscheiden met de zilveren speld van de KNVB, uitgereikt door de toenmalige voorzitter Schouwenaar.

Piet werd op 8 september 1970 secretaris van onze C.O.V.S. Walcheren en daarbij is hij altijd zeer trouw als afgevaardigde naar de jaarvergadering van de landelijke C.O.V.S. geweest, o.a. in Amersfoort, Bathmen, Dronten, Garderen, Zeist en Zwolle. Bij zijn 12½ jarig jubileum als bestuurslid ontving Piet uit handen van Cees Steenbakker de zilveren scheidsrechter.

Vanwege de grote verdiensten van Piet voor onze vereniging in zijn totaliteit werd hij eerst in 1983 benoemd tot lid van verdienste, en bij zijn afscheid als secretaris in 1986 benoemd tot erelid van onze scheidsrechtersvereniging Walcheren. Aan hem werd een fraai bord met het Walcherse wapen erop uitgereikt door de toenmalige voorzitter Jos Jobse.

Voor Piet stond de C.O.V.S. voor collegialiteit en vriendschap als grootste drijfveer en daar heeft hij zich altijd voor ingezet.

Piet is 16 jaar secretaris geweest van onze scheidsrechtersvereniging.
Hij was 35 jaar consul van de gemeente Vlissingen bij alle verenigingen in deze stad.
30 jaar actief als scheidsrechter bij de senioren, jeugd en zomeravondvoetbal.

Op 70 jarige leeftijd kwam er noodgedwongen een einde aan zijn enorme staat van dienst. Piet werd op 2 mei 1991 onderscheiden met een Koninklijke onderscheiding: de eremedaille in de orde van Oranje Nassau in Goud, uitgereikt in het bijzijn van zijn vrouw te Kapelle door de toenmalige Vlissingse burgemeester Van der Doef.

Terecht heeft deze gouden verenigingsman de waardering ontvangen die hem toekwam voor alle jaren waarop hij zich ingezet heeft voor de sportgemeenschap in zijn algemeenheid.

Tot slot wil ik dit memoriam besluiten met een gedicht over reizen, want Piet en Annie waren altijd op pad en gingen graag naar Oostenrijk om er te langlaufen. Over de laatste reis gaat het volgende gedicht:

Alleen

Over de aarde leiden er wegen – een heleboel, maar al die wegen hebben slechts één enkel doel.

Je kunt rijden, je kunt varen, met zijn tweeën, gedrie of met geen, maar de allerlaatste schrede zet je geheel alleen.

Daarom is geen enkel weten, geen enkel kunnen zo goed als altijd wel te bedenken dat je ’t zwaarste zélf doen moet.

Piet, we zullen je met veel respect blijven herinneren.

Cees Koeijvoets.